Ο Μητσοτάκης, με δυο –τρεις αριθμούς προσπαθεί να μας πείσει ότι έχει τη μαγική συνταγή…

mitsotakisdeth81

Πάει κι αυτή η ευκαιρία…

Του Μάριου Πομερσί

Ποια ήταν η βασική διαφορά της χθεσινής ομιλίας τους Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, από άλλες ομιλίες που έκαναν οι προκάτοχοί τους ως αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Από όσα ο ίδιος εννόησε στην ομιλία του, είναι η κοστολογημένη σειρά προτάσεων για ανάταξη της οικονομίας, μέσα από τη μείωση φόρων- κρατικών δαπανών. Όχι πια γενικόλογες υποσχέσεις, αλλά κοστολογημένες προτάσεις.

Με βάση αυτή τη διαφορά, ο κ. Μητσοτάκης κάλεσε τους πολίτες να πυκνώσουν τις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας, αφού βεβαίως προηγήθηκε η καθιερωμένη επίθεση στην κυβέρνηση.

Τι είναι, όμως, στην πραγματικότητα αυτή η περίφημη «κοστολόγηση», δηλαδή ο παράγων που «έκανε τη διαφορά» στη χθεσινή ομιλία Μητσοτάκη; Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι αν ένας πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας αναθέσει σε πέντε οικονομολόγους την εκπόνηση μιας σειράς προτάσεων για την οικονομία και την ποσοτικοποίηση τους, οι καθηγητές –αν, μάλιστα, είχαν και μια εμπειρία στην ανάγνωση προϋπολογισμών- θα παρουσίαζαν μια σειρά προτάσεων όπως αυτή που έφτασε στο γραφείο του κ. Μητσοτάκη, εγκρίθηκε από τον ίδιο κι εκφωνήθηκε χθες στη Θεσσαλονίκη.

Το κεντρικό ερώτημα είναι άλλο: Αυτό έλειψε από τη Νέα Δημοκρατία και όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις του τόπου; Η μη κοστολογημένη παρουσίαση προτάσεων ήταν ο λόγος που η Ελλάδα οδηγήθηκε σε αυτή την τεράστια δοκιμασία, της κρίσης; Κι αν «γιατρέψουμε» αυτό το πρόβλημα, και προχωρήσουμε στην κοστολόγηση των προτάσεων, όλα είναι εντάξει;

Δείτε τις χθεσινές παραδοχές Μητσοτάκη: «Της οικονομικής μας κατάρρευσης προηγήθηκε η βαθμιαία παρακμή των θεσμών. Υποκαταστήσαμε το συλλογικό με το συντεχνιακό και την ατομική ευθύνη με την κοινωνική αδιαφορία. Ενθαρρύναμε τον άκοπο πλουτισμό αντί της υγιούς επιχειρηματικότητας. Απονευρώσαμε το πολιτικό μας σύστημα από κάθε ζωντάνια και δυνατότητα ανανέωσης. Θεσμοί έγιναν κούφιοι και αλώθηκαν από τα ειδικά συμφέροντα. Ο δημόσιος λόγος αφυδατώθηκε και η ελληνική κοινωνία έχασε κάθε αίσθηση κατεύθυνσης».

Όλα αυτά, σωστά. Ποιος τα έκανε, όμως, δεν ακούσαμε. Κι αυτοί που τα έκαναν, ή που τα επέτρεψαν, ή που αδιαφόρησαν αν αυτά συνέβαιναν στην ελληνική κοινωνία, κλεισμένοι στα πολυτελή γραφεία τους, στα κότερα των κολλητών τους, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών ή στα πανάκριβα κολέγια που τους έστελναν οι γονείς τους, τι τύχη θα έχουν με τη ΝΔ κυβέρνηση, δεν ακούσαμε στο χθεσινό απολογισμό του κ. Μητσοτάκη. Και το χειρότερο: Δεν ακούσαμε πόσοι από όλους όσοι ευθύνονται για τις σωστές διαπιστώσεις του ομιλητή, συνεχίζουν να βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά της Νέας Δημοκρατίας ή από το παρασκήνιο να υπαγορεύουν πολιτικές θέσεις ή προωθήσεις προσώπων και κάθε λογής «υπαλλήλων» τους.

Η κοστολόγηση πολιτικών θέσεων δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακόμα πιο χαλαρή και λιγότερο δεσμευτική παρουσίαση ενός ευχολογίου, που συνήθως στην Ελλάδα γίνεται αμέσως μετά τις εκλογές και ονομάζεται «προγραμματικές δηλώσεις». Ποτέ δεν τηρούνται, και δεν μπορούν να τηρηθούν στη λεπτομέρεια τους, ακριβώς διότι η ζωή και η πολιτική είναι μια κατεξοχήν δυναμική κατάσταση, την οποία διαμορφώνουν πληθώρα παραγόντων, που είναι αδύνατο να προβλεφθούν σε λεπτομέρειες είτε στις ομιλίες της ΔΕΘ ως αντιπολίτευση, είτε στις προγραμματικές δηλώσεις ως νεοπαγής κυβέρνηση.

Και το πιο σημαντικό, ίσως: Δεν είναι αυτό που περιμένει ο κόσμος. Ο κόσμος δεν περιμένει να του πεις ότι θα μειώσεις τόσο το τάδε και τόσο το δείνα ώστε να εξοικονομήσεις τόσα που θα πάνε εκεί. Τα έχει ακούσει τόσο πολλές φορές από το πολιτικό κατεστημένο όλα αυτά, που (και δίκιο να έχει) όποιος επιλέγει να τα πει το 2016, ευρίσκεται είτε το καταλαβαίνει είτε όχι, στη θέση του βοσκού που συνήθιζε να τρομάζει τους χωρικούς με φωνές για δήθεν λύκους. Οι χωρικοί τα έχουν ακούσει τόσες φορές, που τώρα, ακόμα κι αν ο βοσκός φωνάζει δικαίως, δεν τον πιστεύουν. Όποτε τίθεται θέμα σαρωτικών αλλαγών στο κόμμα, ο κ. Μητσοτάκης απαντά «θα κυβερνήσω με τους αρίστους». Κι όποτε τίθεται θέμα αυτοκριτικής, αφού δεν αλλάζει ένα (σε γενικές γραμμές και με εξαιρέσεις) ανίκανο πολιτικό προσωπικό, εκείνος απαντά «δεν θα αυτομαστιγωθώ, κιόλας».

Ο κ. Μητσοτάκης, στη χθεσινή του ομιλία μίλησε και για μια «Εθνική Αναγέννηση», την οποία προσδιόρισε ως εξής: «Σήμερα είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να συνδιαμορφώσουμε ένα συλλογικό εθνικό όραμα για τη μετά το Μνημόνιο Ελλάδα. Αυτής που απελευθερώνει και είναι δίπλα, όχι απέναντι, στις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου μας και ειδικά στους νέους. Αυτής που επιδιώκει την αριστεία και την επιβράβευση σε κάθε τομέα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής και η οποία, πέρα από την ατομική επιτυχία, διαμορφώνει συλλογικά πρότυπα. Αυτής που βάζει το δημόσιο συμφέρον και τη λειτουργία των θεσμών μας στην πρώτη θέση της πολιτικής. Αυτής που δεν λησμονά ότι στο επίκεντρο κάθε δίκαιης δημόσιας πολιτικής είναι οι «ξεχασμένοι Έλληνες». Οι απομονωμένοι στο περιθώριο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, συμπολίτες μας. Που δεν έχουν πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας, που υποφέρουν σιωπηλά και με αξιοπρέπεια

Οι πολίτες, όμως, θέτουν κι επ’ αυτών, ερωτήματα: Ποια Νέα Δημοκρατία θα εφαρμόσει τις φιλόδοξες εξαγγελίες του αρχηγού της; Αυτή που ακόμα και σήμερα, παραμένει σε μεγάλο βαθμό η ίδια με εκείνην που δεν μπορούσε ούτε εσωκομματικές εκλογές να κάνει; Με τη Νέα Δημοκρατία που περίμενε τα φαξ εν έτει 2016 για να ανακοινώσει τα αποτελέσματα, γιατί προφανώς δεν γνωρίζει αυτό που αποκαλείται e-mail; Ο κ. Μητσοτάκης δεν μας είχε διαβεβαιώσει ότι σε 111 ημέρες μετά την εκλογή του, δηλαδή το Πάσχα του 2016, η Νέα Δημοκρατία θα ήταν έτοιμη να κυβερνήσει; Πού είναι οι αλλαγές; Που είναι η εισδοχή νέων στελεχών, επιφανών, με κοινωνική κι επαγγελματική πορεία ικανή να πείσει ότι και τα πραγματικά προβλήματα γνωρίζουν, κι έχουν τις αντικειμενικές προϋποθέσεις να τα επιλύσουν;

Ανεπάγγελτοι πολιτικοί γόνοι και κολεγιόπαιδες είναι οι δυο μεγάλες μήτρες ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού της Νέας Δημοκρατίας. Από πάντα. Και ακόμα και σήμερα. Καμία απολύτως σχέση με τον σκληρά δοκιμαζόμενο, τον συχνά αδικημένο, τον πολιτισμικά, εκπαιδευτικά και οικονομικά λεηλατημένο σημερινό Έλληνα πολίτη, την ψήφο του οποίου εν τούτοις με επιμονή διεκδικεί αυτό το κόμμα. Κι όσοι δεν ανήκουν στις δυο αυτές κατηγορίες, δηλαδή δεν έχουν κληρονομήσει τη βουλευτική έδρα από «τον μπαμπά», ή δεν τους έχει σπρώξει προς τα επάνω η κλειστή και αποφασισμένη ομάδα των αποφοίτων του Κολεγίου Αθηνών, είτε μπαίνουν ως «βαστάζοι» των παραπάνω, είτε –οι ελάχιστοι ικανοί, με κοινωνική πορεία αξιόλογη- ως «ξεκάρφωμα» για να συνεχιστούν απρόσκοπτα τα «γεννητούρια» νέων βλασταριών από τις δυο πολιτικές νερομάνες της Νέας Δημοκρατίας: τα παιδιά του μπαμπά, και τα παιδιά του κολεγίου.

Το πρόβλημα του τόπου είναι, άραγε, η κοστολόγηση δέκα μέτρων, τα οποία –αν ευοδωθούν οι σκοποί του κ. Μητσοτάκη- θα κληθούν να εφαρμόσουν τα ίδια φυσικά πρόσωπα τα οποία μας οδήγησαν σε αδιέξοδο όλες τις προηγούμενες φορές που το κόμμα αυτό βρέθηκε στη διακυβέρνηση του τόπου; Δεν είχε κοστολογημένες προτάσεις ο Καραμανλής το 2009; Δεν μετρούσε πόσο κάνει το τάδε ή το δείνα μέτρο ο Σαμαράς το 2014; Ακόμα και ο πατήρ Μητσοτάκης το μακρινό 1993 που έχασε τις εκλογές, δεν μιλούσε με αριθμούς; Αυτή η χρήση αριθμών, ποσοστών και δεικτών, εμπόδισε τους εκάστοτε αρχηγούς της Νέας Δημοκρατίας να υποστούν τεράστιας έκτασης ήττες; Μαζί με τους αρχηγούς της, όμως, και τους αριθμούς, στη Νέα Δημοκρατία συνηθίζουν να μιλούν και τα νούμερα…

Πολύ φοβούμαι ότι για άλλη μια φορά η Νέα Δημοκρατία επέλεξε να μας παρουσιάσει τον τρόπο που σκέπτεται να θεραπεύσει ένα μεμονωμένο δένδρο, μέσα σε ένα μεγάλο, άρρωστο δάσος. Ακόμα κι να πιστέψουμε τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, ότι δηλαδή θα κυβερνήσει «με τους αρίστους» (αρχή που ως τώρα, πάντως, δεν την έχει εφαρμόσει ούτε στα κομματικά όργανα της ΝΔ), ακόμα κι αν αποδεχθούμε την (καθόλου, μα καθόλου βέβαιη) συμφωνία των δανειστών μας στις προϋποθέσεις εφαρμογής των κοστολογημένων προτάσεων Μητσοτάκη, οι πολίτες έμειναν για μια ακόμα φορά χωρίς μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση εξόδου από την κρίση, που να απαντά, τουλάχιστον, στα βασικά προβλήματα που έχει ο Έλληνας: Θα σταματήσει αυτό το κράτος θα τον αρμέγει χωρίς προοπτική; Θα πάρουν σύνταξη ποτέ οι σημερινοί μεσήλικες; Θα σταματήσουν οι δημόσιες υπηρεσίες να τον βασανίζουν, αντί να τον συντρέχουν; Θα πάψει το δημόσιο σχολείο να βγάζει στρατιές άτυχων παιδιών που αντί για παιδεία, υφίστανται τον εξισωτισμό της μάζας, που παράγει και σωρεύει στην κοινωνία γενεές απαιδεύτων –παρά τη θέλησή τους- Ελλήνων; Θα ξημερώσει μια μέρα που τα νοσοκομεία θα λειτουργούν με γνώμονα τον ασθενή κι όχι τις επιδιώξεις των πολιτικών και διοικητικών τους προϊσταμένων; Που η λειτουργία τους θα βασίζεται στο σεβασμό του πολίτη κι όχι στον ηρωισμό κάποιων γιατρών και νοσοκόμων;

Κοντολογίς, υπάρχει ένα συνολικό, ρεαλιστικό πολιτικό αφήγημα, να παρουσιάσει κάποιος στους πολίτες;

Όχι όπως ο Τσίπρας, που βλέποντας την πλήρη αποτυχία του στην οικονομία, επιχειρεί να κάνει κεντρικά διακυβεύματα τη «μάχη κατά της διαπλοκής» των άλλων, ή το εκλογικό σύστημα που οδηγεί σε ακυβερνησία ή την αναθεώρηση το Συντάγματος που κατευθύνεται αντίθετα προς τις ανάγκες της χώρας.

Όχι όπως ο Μητσοτάκης, που με δυο –τρεις αριθμούς προσπαθεί να μας πείσει ότι έχει τη μαγική συνταγή που θα ξανακάνει την Ελλάδα ανεπτυγμένη χώρα (εάν υποθέσουμε ότι πραγματικά «ανεπτυγμένη» υπήρξε ποτέ στους δυο τελευταίους αιώνες)

Οι εντυπώσεις, προσεκτικά προετοιμασμένες, πειστικές σε πρώτη ανάγνωση, ήταν για μια ακόμα φορά ο σκοπός μιας αρχηγικής ομιλίας στη Θεσσαλονίκη. Πάει κι αυτή η ευκαιρία…

Διαβάσαμε στο: http://www.politically.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s